ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ
Τελευταία μέρα. Στο νησί. Στο να είμαστε μαζί.
Η βουή του ανέμου. Ο αχός της θάλασσας. Η άμμος. Παντοδύναμη. Κυριαρχική. Αδιαπραγμάτευτη. Το φως, απόλυτος εραστής, την καμπυλώνει, λιώνει την αγωνία της, τρέμει πάνω στο κορμί της, σπαρταράει διάφανος, παραμορφωτικός, ανεξάντλητος.
Η ανάμνηση του έρωτα νωπή. Ζουν ακόμη τα κύτταρα που τη φέρουν. Η μυρωδιά του άλλου. Τα ψιθυρίσματα που ακόμη ηχούν.
Το ξένο κορμί που ενσωματώθηκες. Το πριν που ανασαίνει στο μετά. Και μαζί η επίγνωση του ανεπίστρεπτου.
Ήθελα να σου πω. Αλλά δε μίλησα.
Καθιστοί σιωπηλά, αποκρούαμε τις μύχιες λέξεις. Προδίναμε τις δυνατότητες που το παρόν μας δώριζε.
Παραδομένοι, στην υφέρπουσα θλίψη του απομεσήμερου, ενός καλοκαιριού. Μαντεύοντας της νύχτας τη ματαίωση.
Η επόμενη μέρα, σαν ξαφνικός θάνατος.
Όταν, στο καφενείο του σταθμού ειπώθηκαν τα λόγια, ήταν οι κοφτερές λάμες των βράχων. Των αργασμένων, από τα κύματα του Λιβυκού.Παράλογα σκληρά σαν τον Ιούλιο.
Επέλαυναν αγριεμένα, αφρίζοντα οργή. Αδικία. Ξενότητα.
Για να σωθώ, βυθίζομαι στην αθωότητα της πρόθεσης.
Στης καρδιάς το απόθεμα. Στο αυτονόητο των αισθήσεων.
Πόσος γκρεμός τα χείλη σου!
Χίμηξες της Χίμαιρας απόχη.Τα επιχειρήματα βουλιάζουν.
Έωλη η λογική. Γεμάτος ξέρες ο βυθός. Που όσο από πάνω τις κοιτάς, τόσο κρατάνε τη μαυρίλα τους.
Και να που τελειώνει ο καφές.Και η αναμονή του αναπόφευκτου.
Και τα προσχήματα όπου χτίζεται η ανθρώπινη συνθήκη.
Το λεωφορείο έφτασε. Πάνω στην ώρα. Της απώλειας.
Που ενίοτε είναι το αναγκαίο πάτημα, για το καινούριο βήμα.
Και για το νιο του δρόμου το φεγγάρι...
Να μη ξεχάσω, στη βαλίτσα μου, το φυλαχτό που άνθησε, στου Ιουλίου το κάμα.
Τελευταία μέρα. Στο νησί. Στο να είμαστε μαζί.
Η βουή του ανέμου. Ο αχός της θάλασσας. Η άμμος. Παντοδύναμη. Κυριαρχική. Αδιαπραγμάτευτη. Το φως, απόλυτος εραστής, την καμπυλώνει, λιώνει την αγωνία της, τρέμει πάνω στο κορμί της, σπαρταράει διάφανος, παραμορφωτικός, ανεξάντλητος.
Η ανάμνηση του έρωτα νωπή. Ζουν ακόμη τα κύτταρα που τη φέρουν. Η μυρωδιά του άλλου. Τα ψιθυρίσματα που ακόμη ηχούν.
Το ξένο κορμί που ενσωματώθηκες. Το πριν που ανασαίνει στο μετά. Και μαζί η επίγνωση του ανεπίστρεπτου.
Ήθελα να σου πω. Αλλά δε μίλησα.
Καθιστοί σιωπηλά, αποκρούαμε τις μύχιες λέξεις. Προδίναμε τις δυνατότητες που το παρόν μας δώριζε.
Παραδομένοι, στην υφέρπουσα θλίψη του απομεσήμερου, ενός καλοκαιριού. Μαντεύοντας της νύχτας τη ματαίωση.
Η επόμενη μέρα, σαν ξαφνικός θάνατος.
Όταν, στο καφενείο του σταθμού ειπώθηκαν τα λόγια, ήταν οι κοφτερές λάμες των βράχων. Των αργασμένων, από τα κύματα του Λιβυκού.Παράλογα σκληρά σαν τον Ιούλιο.
Επέλαυναν αγριεμένα, αφρίζοντα οργή. Αδικία. Ξενότητα.
Για να σωθώ, βυθίζομαι στην αθωότητα της πρόθεσης.
Στης καρδιάς το απόθεμα. Στο αυτονόητο των αισθήσεων.
Πόσος γκρεμός τα χείλη σου!
Χίμηξες της Χίμαιρας απόχη.Τα επιχειρήματα βουλιάζουν.
Έωλη η λογική. Γεμάτος ξέρες ο βυθός. Που όσο από πάνω τις κοιτάς, τόσο κρατάνε τη μαυρίλα τους.
Και να που τελειώνει ο καφές.Και η αναμονή του αναπόφευκτου.
Και τα προσχήματα όπου χτίζεται η ανθρώπινη συνθήκη.
Το λεωφορείο έφτασε. Πάνω στην ώρα. Της απώλειας.
Που ενίοτε είναι το αναγκαίο πάτημα, για το καινούριο βήμα.
Και για το νιο του δρόμου το φεγγάρι...
Να μη ξεχάσω, στη βαλίτσα μου, το φυλαχτό που άνθησε, στου Ιουλίου το κάμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου